Gizlilik
Toplayacak bir şey yok
Çoğu gizlilik sayfası bir sözdür. Bu bir mimari: üründe hesap yok, sunucu yok, ağ kodu yok. O yüzden asıl soru verinle ne yapacağımız değil, nereye gidebileceği.
Ne toplanıyor
Hiçbir şey. Anonimleştirilmiş kullanım değil, çökme raporu değil, kurulum sayısı bile değil. Uygulamanın içinde analitik kütüphanesi yok ve dışarı istek göndermiyor; motor da göndermiyor — açıkça bağladığın bir kaynağın okunmak için gerektirdiği dışında.
Pencere çökerse ne olduğunu ~/.coredence/crash.log dosyasına yazıyor ve bir dahaki açılışta sana gösteriyor. O dosya bu makinede kalıyor; bize ulaşmasını istersen kopyalayıp support@coredence.com adresine kendin gönderiyorsun. Bir çökme bildiricisi bağlamamamızın sebebi bu: soket açmadan denetlenebilen bir iddia, senin için bir çökme raporunun bizim için ettiğinden değerli.
Bunu bizden duymak zorunda değilsin. İki komut, kaynak kodu okumanın asla veremeyeceği bir kesinlikte cevaplıyor: biri işletim sistemine programın neyi açık tuttuğunu soruyor, diğeri kimliğinin tamamını, bizim yazmadığımız bir araçla açıyor.
Kimliğin nerede duruyor
Ev dizininde tek bir dosya
~/.coredence/coredence.db — düz bir SQLite veritabanı. Sen taşımadıkça makineden çıkmıyor.
Uygulamada salt okunur
Görüntüleyici o dosyayı salt okunur bir tanıtıcıyla açıyor. Gösterdiği şeyi değiştiremiyor; bu bir kural değil, dosya tanıtıcısının kendi özelliği.
Silmek senin elinde
Dosyayı sil, kimlik gitti. Başka hiçbir yerde kopyası yok, çünkü başka bir yer yok.
Kendin denetle
Yukarıdakilerin hiçbirine inanmak zorunda değilsin. Uygulama çalışırken işletim sistemine neyi açık tuttuğunu sor: bir veritabanı görünmeli, ağ bağlantısı hiç çıkmamalı.
Birincisi hiçbir şey yazdırmamalı — filtrelenmiş bir liste değil, hiçbir şey. İkincisi kimliğindeki her tabloyu yazdırıyor. İkisi de bu sayfadaki bir kelimeye güvenmeye dayanmıyor.
Dürüst bir istisna, çünkü söylenmemiş istisnası olan bir sözün değeri yoktur: damıtma sırasında motor seçtiğin modeli çağırıyor. Bu bir bağlantıdır, makinenden anahtarını girdiğin sağlayıcıya gider ve okunan parçayı taşır. Çıkan tek şey odur, yalnız tur sırasında olur ve kendi makinende çalışan bir model seçmek onu da tamamen ortadan kaldırır.
İkinci istisna, Coredence planını seçersen: o zaman aynı çağrı bizim vekilimizden geçer, çünkü modeli biz öderiz. Vekil ne kural ne metin saklıyor — sakladığı tek şey lisans başına harcanan jeton, çünkü kotayı saymanın başka yolu yok ve bunu koruyan bir test var. Metin oradan modele gider ve modelin sağlayıcısının kendi saklama koşulları geçerli olur. Bu seçenek varsayılan değil ve hiç seçilmezse ortada bir vekil de yoktur.
Bu site
Site statik ve kendisi çerez koymuyor. Tek istisna Google Analytics: kaç kişinin geldiğini, hangi sayfaların okunduğunu ve hangi indirme düğmesine ya da denemeye tıklandığını saymak için kullanıyoruz ve yalnızca alttaki çubukta izin verirsen yükleniyor. Reddedersen ya da hiç seçmezsen Google’a tek bir istek gitmiyor.
İzin verirsen Google tarayıcına bir tanımlayıcı çerez (_ga) yazıyor ve ziyaretini — hangi sayfa, nereden gelindiği, cihaz türü, IP adresinden çıkarılan şehir düzeyinde konum — Türkiye ve AB dışında da olabilen sunucularında işliyor. Google sinyallerini ve reklam kişiselleştirmesini kapattık; bu veri reklam için kullanılmıyor ve uygulamayla hiçbir bağı yok. Kararını istediğin an değiştirebilirsin: . Geri aldığında çerez siliniyor ve ölçüm duruyor.
Gördüğün ağ, derleme sırasında uydurma veriden üretiliyor; kimsenin kimliği değil.
Site, standart sunucu günlükleri tutan bir yerde barındırılıyorsa o günlükler var. Onları hiçbir şey için okumuyoruz ve içlerinde bir isteği uygulamayı kullanan bir kişiye bağlayan bir tanımlayıcı yok, çünkü uygulama bu siteye hiç bağlanmıyor.
Bu bir gün değişirse
Sunucu gerektiren gelecekteki bir özellik — örneğin kimliği kendi iki makinen arasında eşitlemek — isteğe bağlı olurdu, varsayılan kapalı olurdu ve çıkmadan önce burada anlatılırdı. Yerel ürün onsuz çalışmaya devam ederdi. İşini okuyan hiçbir şey asla hesap istemeyecek.