Coredence

Rehber

Claude Code'un hafızası: neyi hatırlıyor, gerisini nasıl verirsin

Her oturum, eline verilen dosyalar dışında hiçbir şey bilmeden başlıyor. Bu dosyaların hangileri olduğunu ve her birinin neye yaradığını bilmek, kendini ne sıklıkla yeniden anlatacağını belirliyor.

Ahmet Karaca ·

Oturum boş başlıyor

Claude Code bir konuşmayı bir oturumdan ötekine taşımıyor. Oturumun başında senin hakkında bildiği, bağlamına yüklenen şey kadar: yönerge dosyaları, notlar ve bir araca sorduğunda dönen cevaplar. Terminali kapatınca konuşmanın kendisi gidiyor; yalnız yazıya geçirilmiş olan kalıyor.

Yani Claude Code'da "hafıza" tek bir özellik değil. Metnin oturumlar arasında durabildiği birkaç yer var; her biri farklı bir anda yükleniyor ve her birinin bedeli farklı.

Bağlamın durabildiği yerler

  • Ev klasöründeki CLAUDE.md (~/.claude/CLAUDE.md) — bütün projeler için yönergelerin. Her oturumun başında yükleniyor.
  • Projedeki CLAUDE.md — projenin kendi kuralları, genelde depoya giriyor ve bütün ekip paylaşıyor. O klasörde çalışınca yükleniyor.
  • Claude'un kendi tuttuğu notlar — yeni sürümler bir proje hakkında bir şey öğrendikçe kısa notlar kaydedip sonraki seferde okuyabiliyor. İşe yarıyor ama bunlar modelin hatırlamaya karar verdiği şeyler, senin seçeceklerin değil.
  • Beceriler (~/.claude/skills/<ad>/SKILL.md) — her seferinde değil, gerektiğinde yüklenen uzun yönergeler; ihtiyaç olmayan bir oturumda hiçbir şeye mal olmuyor.
  • MCP sunucuları — Claude'un bir şeyi taşımak yerine sorup öğrenebildiği araçlar. O sormadıkça hiçbir şey yüklenmiyor.

Baştan yüklenen her şeyin bedeli her oturumda ödeniyor; hem jeton hem dikkat olarak. Uzun bir yönerge dosyası, doğru olsa bile bedava değil.

Her birinin sınırı

CLAUDE.md yazmayı hatırladığın şeyi tutuyor. Gücü de sınırı da bu: en önemli kurallar çoğu zaman hiç söylemediklerin, çünkü onları ancak bir şey ters gidince fark ettin — o anda da dosyayı değil işi düzeltiyordun.

Yönerge dosyaları zamanla eskiyor da. Artık kullanmadığın bir kütüphane hakkında altı ay önce yazılmış bir satıra hâlâ uyuluyor. Eskidiğini söyleyen bir şey yok; Claude'un hangi satıra gerçekten ihtiyaç duyduğunu söyleyen de.

Modelin kendi notlarında sorun tersine: sensiz yazılıyorlar. Tek bir projeye bağlılar, neden yazıldıklarını söylemiyorlar ve birinin kötü geçen tek bir öğleden sonradan çıktığını görmenin kolay bir yolu yok.

Hiçbiri kanıtı gösteremiyor. Dosyadaki kural bir cümle; hâlâ senin için doğru olup olmadığını hatırlamak sana kalıyor.

Pratikte işe yarayan

  • Genel CLAUDE.md'yi kısa tut ve her kuralın yanına nedenini yaz. "Dosya silmeden önce sor — bir kez bütün çizimlerimin olduğu klasör gitti", "asla silme"den daha iyi genelleniyor.
  • En sık düzelttiğin şeyleri en üste koy. Düzeltmelerin, nasıl çalıştığının en iyi kaydı: her biri varsayılanın yanlış olduğu bir an.
  • Uzun ve duruma bağlı yönergeleri becerilere taşı; yalnız gerektiğinde yüklensinler.
  • Dosyayı birkaç haftada bir yeniden oku ve artık doğru olmayanı sil. Eskimiş bir kural eksik bir kuraldan kötü, çünkü ona uyuluyor.

Coredence nerede devreye giriyor

Coredence yazıya geçirme işini senin yerine yapıyor; hafızadan değil kanıttan. Claude Code oturumlarını — özellikle düzeltmelerini — ve izin verirsen git geçmişini ve notlarını okuyup nasıl çalıştığına dair kurallar çıkarıyor. Her kural çıktığı anları yanında tutuyor; bir kez görülen kural taslak olarak bekliyor; birbiriyle çelişen iki kural sana sorulan bir soruya dönüşüyor.

Sonuç Claude Code'a bir beceri dosyası olarak gidiyor, yani gerektiğinde yükleniyor; her MCP istemcisi — Claude, Cursor, Codex — salt okunur bir sunucu üzerinden ona soru sorabiliyor. Kimlik, senin makinende duran tek bir SQLite dosyası.

Gerçek uygulamayı uydurma bir kişinin kimliğiyle, tarayıcında, hiçbir şey kurmadan deneyebilirsin.

Tarayıcında dene